Philippine Politics once and for all

Anak ng BOOGIE 2006 ko pa sinulat to sa "Friendster" applicable pa din? Nakalulunos nga naman...

Taboo

Matagal ko ding iniwasan na daanan ni pahapyaw itong paksa na tatalakayin ko ngayon. Siguro dahil na din sa ito ang madalas na pagmulan ng argumento ng mga tao at ng kung sinu-sinong miron sa mga kanto at paaralan. Pero hindi ko na matiis, hindi ko na mapigilan na magsalita dahil sa tingin ko sa kahit na maliit na paraan ay makakaimpluwensya ako. Politika, Relihiyon. Ilan lamang sa mga paksa na madalas ay parang gasgas na plaka na paulit-ulit mong maririnig na pinag-uusapan. Sa telebisyon, sa radyo, sa dyaryo, sa kanto, sa jeep, sa opisina kahit sa kubeta sandamukal na Pilipino ang nagpapalitan ng pala-palagay tungkol sa mga usaping binanggit ko kanina. Parliamentary ba o Democratic? Makakaliwa o kanan? Ang tama o ang dati? Administrasyon o Oposisyon? Kapuso o Kapamilya? Mga tanong na pilit sinasagot, nagbababakasakaling mabigyan ng lunas o panandaliang ginhawa sa mga pagod na utak. Bigyan daan natin ang isa’t kalahating bulaang propeta at pantas na magbigay ng pahayag at saloobin ukol sa mga usaping ito.

Politika ng mga galunggong at kamote.

Sawa ka na ba sa paulit-ulit na balita ng destabilisasyon sa TV, radyo, at pahayagan. Kung ako ang tatanungin oo matagal na. Simula pa nuong panahon na dilaw ang nanalong kulay sa pula umay na umay na ako sa mga ganitong klaseng usapin. Teka nga muna, maitanong ko lang paano mo nga ba idedeestablisa ang magulo na simula’t simula pa lang? Lahat sila gustong mamuno, lahat sila pinupulaan ang mali ng nakaupo. Bakit di na lang kaya silang lahat ang maupo? Ang saya nun lahat ng Pilipino may kanya-kanyang gobyerno. Yes! Anarchy! Astig! Kaso parang lalo yatang gugulo nun. Baka magpatayan silang lahat walang matirang tao sa Pilipinas, mga daga at ipis na lang ang magmo-mall, magpe-friendster at magii-starbucks. Yaks kadiri takot pa naman ako sa ipis.


 "Putanginang Glory yan dapat sa kanya palitan na masyadong pahirap sa tao" madalas kong marinig ngayon sa mga jeepney o taxi driver o sa kahit sinong inis sa gobyerno ngayon. Pero sino naman ang ipapalit niyo sa kanya, eh yung mga posibleng delegado eh berde at makapal din ang balat. Sa madaling sabi buwaya o magnanakaw din.


 Hindi niyo ako masisisi kung bakit wala akong tiwala sa mga taong nakaupo o may kapangyarihan dahil na din sa mga personal na karanasan at mga "Horror Stories" na narinig ko sa mga kaibigan (Diyoskopo parang The Grudge local version!). Wala na akong narinig sa kanila kundi mga linya sa moro-morong pinamagatang "Pangako Sayo", mga pasaring at patutsada sa kabilang partido, mga mungkahi na ika nga ni Bob Ong eh puro "Potential Energy". Parang binabayaran sila ng mamayan para magtarayan at magligawan sa mga opisina nila. Naalala ko tuloy yung mga pelikula nuon ni FPJ na kontrabida niya si Paquito Diaz sa mga linyang binibitawan nila ("Tandaan mo judge, kapag ang palay naging bigas! May bumayo!" tama ba yun?). 


Ultimo sa pinakamaliit na yunit ng gobyerno (barangay) may mga anomalya ding nangyayari. Kahit sa mga mamamayan may sabit din. Sa tingin ko hindi mo maituturing na gawi lang ang korupsiyon dito sa Pilipinas mas malalim pa doon. Kultura na natin ang manlamang para sa personal na kapakanan. Likas na oportunista ang Pinoy. Hindi ko nilalahat dahil malamang nasaktan ka sa binitawan ko pero karamihan sa atin minsan may mga ganoong pag-iisip, maski ako. Isang magandang halimbawa nito ay ang mga haka-hakang si Emilio Aguinaldo ang nagpahuli at nag-eskirol kay Andres Bonificio, "conflict of interest" daw ang dahilan kung bakit ibinenta ni Emil si Andy sa mga onaks noon. Maski yung mga katutubong tumulong kay Magellan ng sugurin niya ang mactan eh kapangyarihan din ang habol. Sige sabihin na natin na matagal na at wala ng "relevance" yung mga pangyayaring iyon. Fast forward tayo sa kasalukuyan, naitanong mo na ba kung bakit maraming mga magulang ang gustong pagpulisin ang kanilang mga anak? Inuulit ko hindi ko nilalahat, pero karamihan ang sagot diyan eh "Para protektado kami atsaka may pera dun eh". Pera? sa pagpupulis? Kalokohan alam niyo ba kung magkano lang ang sweldo ng pulis? Saan niya kukunin yung iba? Ayoko ng sagutin dahil alam niyo na ang sagot. Ibaling din natin sa mga magulang at tao na pangingibang bansa ang gusto, oo nakakatulong kayo sa dollar reserves ng bansa pero hindi niyo ba naisip na paano mo pagyayamanin ang bansa mo kung dagat ang pagitan ninyo? Oo nanduon na din ako sa paksang walang suportang matatangaap sa gobyerno pero marami ding ibang paraan. Sa madaling sabi madali tayong masilaw sa kinang ng ginto, at iniisip natin kung paano natin makukuha to ng madalian "easy money" ika nga. 


Mayroon nga akong kaibigan na gustong gusto na magtrabaho sa BIR dahil ayon sa kanya malaki daw ang kita doon, wag kayong magkakamali edukado at opinyonando itong taong ito pero dahil na din siguro sa hirap itinapon ang moralidad sa estero. Numero uno din siyang kalaban ng mga pulitiko na walang ginawa kundi magbutas ng bangko sa opisina, sabagay natauhan na yata siya ngayon pagkatapos ko siyang murahin mula ulo hanggang paa. Ang punto ko dito eh madalas nating punahin ang mga bakuran ng malalaking mansyon eh yung barong barong natin eh lintik din pala sa dami ng patay na daga at tae ng pusa. Teka bakit ba yung mga kalebel kong maliit ang tinitira ko akala ko ba tungkol to sa politika itong usapin na to, malamang yan ang tanong na tumatakbo sa isisp mo ngayon. Pero ang pulitika ay gobyerno at ang gobyerno ay binubuo ng namumuno at pinamumunuan. 


Huwag na tayong umasa na mababago pa yung mga tao sa itaas, dahil madalas ko ngang sabihin ang taong binaluktot na ng panahon eh mahirap nang ituwid. Magsimula na lang tayo sa pinakapundasyon ng gobyerno, ang pagiging mamamayan. Napanood ko yung patalastas ni Johnny Delgado na tumatalakay sa pagiging barumbado ng mamamayang pinoy, sa palagay ko tama siya. Tayo nga hindi natin masunod yung mga simpleng batas trapiko yun pa kayang mismong gumagawa ng batas. Marami akong nakikitang ganyan sa siyudad na pinapasukan ko sa trabaho. May mga nakakurbatang tumatawid kahit berde, may mga estudyante ng magandang paaralan na nagtatapon ng kalat sa dagat, kung magbibigay ako ng maraming halimbawa eh kulang ang isang malaking rolyo ng papel na galing pa sa pabrika. Bakit hindi natin ugaliing sumunod sa batas? Bakit kailangang mang-apak ng ibang tao para kumita? 


Kailangang nating baguhin natin itong mga bagay o gawi na ito para maging ehemplo at impluwensiya tayo sa ibang mamamayan. Malay niyo yung taong maiimpluwensiyahan mo eh anak pala ng pulitiko? Sa malamang at sigurado susunod din sila sa yapak ng mga magulang nila at baka madadala nila yung magandang ehemplo na nakita nila sa iyo. Kung minsan madalas nating isipin na "Sus ako lang naman ang gagawa nito wala namang makakapansin so hindi ito masama", sa dami niyo na nag-iisip na ganyan eh di marami din kayong magiging tarantado. Dito ngayon papasok ang madalas nating dahilan na "ginawa niya hindi siya nahuli gawin ko nga rin".


 Maliliit na bagay kung tutuusin pero ang produkto ng maliit ay magiging marami at kapakipakinabang. Iwasan na natin ang pag-iisip na pangmadalian, isaalang-alang natin ang panghabambuhay na buti. Sa mga maliliit na pagbabago natin maabot ang malawakang pag-unlad nang sa gayon na din ay makapagbigay sa mga susunod na lider ng bansa natin. Sa susunod na henerasyon man natin anihin, kahit papaano ay nakapagpunla na tayo bago dumating ang tag-ulan. Tandaan na ang mga prinsipyo mo ay mamamana din ng salinlahi mo. Hindi na sa pagmamartsa sa kalsada nakukuha ang pagbabago, matagal ko nang ibinaba ang kamao na nakaturo sa hangin, dahil hangin lang din sa sikmura and nakuha ko. Bagkus ibinukas ko na lang ang palad ko para makagawa ng kapakipakinabang na bagay na makakatulong sa pamilya ko at sa pamayanan. Imbes na militanteng sigaw, napalitan ng bulong ng pagtuturo at pagmumulat ang lumalabas sa bibig ko. Wala na tayo sa dekada 70. Wala nang diktador. Napalitan na lang ng halimaw na nagtetengang kawali at ignorante na nakatira sa loob ng utak natin. Tapusin na ang pulitika ng galunggong at kamote.

Praktikal at parehas.

Juan Galleon ng Tundo

Of man's fortitude and the indomitable spirit

How does life go on after a tragedy? How do you really cope the loss of something or someone? A decade worth of blood sweat and tears lost in just one tragic day? A picture of a perfect family now missing a Father, a Mother, both Parents, Sisters, Brothers or a family pet. A dream house now a faint reflection of a water-filled nightmare soiled with mud. After the recent typhoon the working Filipino man's way of life has endured yet another blow. How do we really start over?

I was channel surfing for a few days now to see how are we faring after the recent tragedy and I have seen people who continue to smile and some who try to swallow the tears of pain and suffering, sometimes even of hunger and cold. Though these people really do not know how to start their lives again or the answers to the questions i have posted above, I can see a glimmer, a faint shine of a spirit that never falters amidst all that has happened. It may be as simple as conjuring up the courage to bury a parent or in some cases their own children. There is no greater pain than to see a parent accompanying their sons or daughters to the last refuge, but it is one act of great valor to see it to the end. There are some who has not yet figured out how they will continue to survive but has decided to continue no matter what's yet to come and with no certainty of how they can live by the day.

I first heard of the concept of the indomitable spirit from the late Sen. Benigno Aquino Jr. when i was doing me personal research on who he really was. In most of his speeches he refers to a spirit that never dies a passion and a penchant to fight for what is righteous and standing up after experiencing a life threatening blow and it burned deep in my mind. It best describes an underlying trait a Filipino has, which i thought did not exist or only exists inside heroes. But these ordinary people proved to me that we are capable of possesing that spirit. It inspired me to have one of my own and try to use it to be involved.

Truth is i was once "fashionably aware" as most of us are. There are some of us who express an air of charity and righteousness just to show that we are "In" with the times. Being really "involved" takes a great deal of effort from someone, you must feel what these people feel and try to invoke your real human nature. Not that of self-destruction nor self-preservation but that of brotherhood and kinship.

Those people whom i mentioned may have the spirit but the flame may fan out if the body endures too much. They need us or at least some help from us to get them through the day. Man's fortitude can only do so much but hunger and sadness can take it's toll. What can we really do? What can we really give?

Those are questions you will have to find answers for yourself...

(Xinhua/AFP Photo)